Περιοδοντίτιδα
Η χρόνια περιοδοντίτιδα είναι ένα σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας και συναντάται σε όλους
τους ανθρώπινους πληθυσμούς. Συνήθως ξεκινά μετά τα 30 έτη και μπορεί να προσβάλλει
κάποια ή και όλα τα δόντια.
Ένα περίπου 10% των ανθρώπων που πάσχουν από περιοδοντίτιδα μπορεί να αναπτύξει
μια ταχέως εξελισσόμενη μορφή της νόσου.
Πώς προκαλείται η χρόνια περιοδοντίτιδα;Μικροβιακή πλάκα & απώλεια οστού
Η χρόνια περιοδοντίτιδα είναι μια φλεγμονή προκαλούμενη από τη μικροβιακή πλάκα,
που έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή καταστροφή του περιοδοντικού συνδέσμου και του
οστού γύρω από το δόντι.
Στη χρόνια περιοδοντίτιδα συνυπάρχει και ουλίτιδα, δηλαδή φλεγμαίνουν και τα ούλα γύρω από τα δόντια.
Η καταστροφή του οστού (φατνιολυσία) έχει ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό
θυλάκων, δηλαδή “κενών” χώρων από οστό μέσα στα ούλα. Εκεί που πριν υπήρχε οστό,
τώρα υπάρχουν μικρόβια και νεκρά κύτταρα του αίματος.
Συνήθως η χρόνια περιοδοντίτιδα είναι ανώδυνη, γι’ αυτό και μπορεί να εξελιχθεί αρκετά
χωρίς να το καταλάβουμε.
Λόγω της απώλειας οστού τα δόντια μπορεί να γίνουν εύσειστα (κινούνται).
Στο τελικό στάδιο η απώλεια οστού φτάνει μέχρι την άκρη της ρίζας και τότε τα δόντια πέφτουν.
Αυτή είναι σπάνια περίπτωση στη χρόνια μορφή της νόσου και συμβαίνει κυρίως σε ανθρώπους
με ταχέως εξελισσόμενες μορφές.
Η φύση της νόσου είναι τέτοια που δεν εξελίσσεται συνεχόμενα.
Υπάρχουν περίοδοι έξαρσης (λίγες εβδομάδες ή μήνες) και μεγάλα διαστήματα ύφεσης,
όπου η νόσος είναι ανενεργή.
Πώς γίνεται η διάγνωση;Ακτινογραφικά & κλινικά
Η διάγνωση γίνεται ακτινογραφικά και κλινικά από τον οδοντίατρο.
Με την ακτινογραφία βλέπουμε ότι το ύψος του οστού έχει μειωθεί και δεν καλύπτει όλο το μήκος της ρίζας,
όπως συμβαίνει στα υγιή δόντια.
Κλινικά ο οδοντίατρος ανιχνεύει την περιοδοντίτιδα εξετάζοντας τα ούλα με την
περιοδοντική μήλη (εργαλείο μέτρησης του βάθους των θυλάκων).
Η περιοδοντική μήλη εισχωρεί ανάμεσα στα δόντια και τα ούλα, στην ουλοδοντική αύλακα.
Σε υγιή ούλα ο χώρος αυτός είναι 0 έως 3 χιλιοστά.
Όταν υπάρχει περιοδοντική νόσος και άρα καταστροφή του οστού, η μήλη προχωρά με ήπιες κινήσεις
σε βάθος μεγαλύτερο των 3 χιλιοστών, ανάλογα με το μέγεθος της καταστροφής.
Θεραπεία χρόνιας περιοδοντίτιδαςΑποτρύγωση & απόξεση ριζών
Όταν διαγνωσθεί η χρόνια περιοδοντίτιδα, η πρωταρχική θεραπεία είναι αποτρύγωση
και απόξεση των ριζών.
Αφαιρείται συνολικά η υπερουλική τρυγία (πέτρα) και πλάκα, και όπου υπάρχουν θύλακοι γίνεται απόξεση ριζών.
Απόξεση σημαίνει αφαίρεση της υποουλικής τρυγίας και πλάκας καθώς και
λείανση της επιφάνειας των ριζών, μέχρι το βαθύτερο σημείο κάθε περιοδοντικού θυλάκου.
Σκοπός είναι η αφαίρεση μικροβίων από την επιφάνεια της ρίζας (οστεΐνη) και η λείανσή της, ώστε να
δημιουργηθεί μια καινούργια υγιής πρόσφυση των ούλων, που σε έναν βαθμό υποκαθιστά και το οστό που έχει χαθεί.
Αν η περιοδοντίτιδα αφορά όλο το στόμα, η απόξεση γίνεται ανά τεταρτημόριο.
Αν είναι εντοπισμένη, αποξέονται μόνο οι πάσχουσες πλευρές. Συνήθως χρησιμοποιείται τοπική αναισθησία.
Μετά την ολοκλήρωση των αποξέσεων ελέγχεται η επούλωση των ούλων και μετρώνται οι περιοδοντικοί θύλακοι.
Αν κριθεί απαραίτητο, χρησιμοποιείται επικουρικά τοπική φαρμακευτική αγωγή:
ειδική αντιβιωτική κρέμα ή chips που απελευθερώνουν χλωρεξιδίνη.
Αν εξακολουθούν να υπάρχουν θύλακοι με βάθος μεγαλύτερο των 5 χιλιοστών, πιθανό να χρειαστεί
και χειρουργική θεραπεία. Αυτό το κρίνει ο περιοδοντολόγος και εξαρτάται από την ανατομία της περιοχής,
τη συνεργασία και την επιθυμία του ασθενή.
Συντήρηση & επανέλεγχοιΟ καθοριστικός παράγοντας είναι ο ασθενής
Ο πάσχων είναι ο καθοριστικός παράγοντας σε όλη τη θεραπεία της περιοδοντίτιδας.
Η συνεργασία του με την καθημερινή πρόληψη — σωστό βούρτσισμα και χρήση μεσοδοντίων — είναι απαραίτητη
για τη σταθεροποίηση της νόσου.
Σε κάθε περίπτωση, ένας περιοδοντικός ασθενής πρέπει να επανέρχεται στον περιοδοντολόγο του
κάθε τέσσερις έως έξι μήνες για επανέλεγχο.
Η θεραπεία βασίζεται 100% στη συνέπεια στους επανελέγχους.
Στόχος της θεραπείαςΣταμάτημα της εξέλιξης
Η περιοδοντίτιδα δεν θεραπεύεται πλήρως. Η αντιμετώπισή της έχει στόχο την αποδρομή της φλεγμονής
και το σταμάτημα της απορρόφησης του οστού.
Το οστό που έχει χαθεί συνήθως δεν αναπληρώνεται, όμως μπορούμε να σταματήσουμε
την περαιτέρω καταστροφή του.
Είναι πολύ σημαντικό να προλαμβάνονται οι εξάρσεις της νόσου και να διατηρείται το στόμα
σε σταθερή κατάσταση, χωρίς φλεγμονή.
